Навіны

In Memoriam Хведар Нюнька

Ба­лю­ча і сум­на зра­бі­ла­ся на ду­шы і сэр­цы. З Віль­ні на­дыш­ла сум­ная на­ві­на пра смерць ад­на­го з ве­лі­ка­наў бе­ла­ру­скай спра­вы Хве­да­ра Нюнь­кі ― ча­ла­ве­ка, для Яко­га бе­ла­ру­скасць выз­на­чы­ла Яго аса­бі­сты шлях у на­шай зям­ной пра­сто­ры.

Бе­ла­ру­скасць бы­ла Яму жы­ват­вор­най кры­ні­цай для ве­ры ў не­за­леж­ную і дэ­мак­ра­тыч­ную Бе­ла­русь. Хве­дар Нюнь­ка, ха­ця сам жыў і пра­ца­ваў у Віль­ні, у сва­іх дум­ках і дзе­ян­нях хва­ля­ваў­ся за бе­ла­ру­саў ра­скі­ну­тых па ўсім све­це. Ён да­ска­на­ла ра­зу­меў, што мы, бе­ла­ру­сы, па­він­ны да­па­ма­гаць адзін ад­на­му. Быў Ён вя­лі­кім сяб­рам «Ні­вы» і ўсіх бе­ла­ру­саў Бе­ла­сточ­чы­ны. Збі­раў пад­шыў­кі на­ша­га тыд­нё­ві­ка для бе­ла­ру­саў Ві­лен­ш­чы­ны, а кам­п­лек­ты пе­ра­да­ваў так­са­ма ў Рэс­пуб­лі­ку Бе­ла­русь, на­ват у Та­ва­ры­ства бе­ла­ру­скай мо­вы. І ка­лі ў ад­рас «Ні­вы» бы­лі на­кі­ра­ва­ны пра­ку­рор­скія аб­ві­на­ва­чан­ні, ук­лю­чыў­ся ў яе аба­ро­ну пе­рад поль­скі­мі ўла­да­мі. Сам по­тым з па­доб­ны­мі аб­ві­на­вач­ван­ня­мі му­сіў зма­гац­ца ў ся­бе. Гэ­та моц­на пад­ка­сі­ла Яго, ад­моў­на паў­п­лы­ва­ла і на зда­роўе.

Вель­мі лю­біў пры­яз­джаць да нас, ар­га­ні­за­ваў пры­ват­ныя па­ез­д­кі ў пад­ляш­скія мяс­ці­ны. Ад­нак знач­на час­цей шля­хі і да­ро­гі вя­лі нас, бе­ла­ру­саў Бе­ла­сточ­чы­ны, да Яго, да бе­ла­ру­скіх мес­цаў і лю­дзей Віль­ні, да гас­ця­ван­ня ў ар­га­ні­за­ва­ных Ім з’ез­дах бе­ла­ру­саў Пры­бал­ты­кі, ці про­ста на бе­ла­ру­скіх ве­ча­ры­нах. А Яго пры­ват­ная ква­тэ­ра бы­ла пры­ста­ніш­чам і аа­зі­сам для раз­ва­жан­няў пра бе­ла­ру­скія спра­вы ― і доб­рыя, і на­ба­ле­лыя, пра су­поль­насць лё­су і гі­сто­рыі бе­ла­ру­скай Га­ра­дзен­ш­чы­ны, Ві­лен­ш­чы­ны і Бе­ла­сточ­чы­ны ў па­лі­тыч­на­куль­тур­на­гра­мад­скім вы­мя­рэн­ні. З усім гэ­тым Спа­дар Хве­дар пас­пя­ваў спраў­ляц­ца. Ван­д­ру­ю­чы па Віль­ні і ма­ю­чы пе­рад ва­чы­ма ме­ма­ры­яль­ныя шыль­ды ў го­нар бе­ла­ру­скіх ге­ро­яў го­ра­да, заў­сё­ды трэ­ба па­мя­таць, што за імі ста­я­лі, між ін­шым, і Яго­ныя цяр­п­лі­выя на­ма­ган­ні. Гэ­та Ён да­ваў ад­пор рэп­рэ­сі­ям у Рэс­пуб­лі­цы Бе­ла­русь, пі­ке­ту­ю­чы заў­сё­ды пад бел­чыр­во­на­бе­лым сця­гам бе­ла­ру­скае па­соль­ства ў Віль­ні. Да кан­ца жыц­ця быў вер­ны ідэі не­за­леж­най, дэ­ма­кра­тыч­най Бе­ла­ру­сі і спад­ка­ем­нас­ці яе ад Бе­ла­ру­скай На­род­най Рэс­пуб­лі­кі.

У ста­год­дзе БНР мы стра­ці­лі ад­на­го з яе ры­ца­раў-­аба­рон­цаў. Але зроб­ле­нае Ім за ўсё жыц­цё, гэ­та той ме­на­ві­та ўклад у ад­ва­ёў­ван­не і ўма­цоў­ван­не бе­ла­ру­скас­ці ў мі­ну­лым і сён­няш­нім све­це. Вя­лі­кая Вам па­дзя­ка ад усіх нас і веч­ная па­мяць, ша­ноў­ны Хве­дар Нюнь­ка. Схі­ля­ем свае га­ло­вы пе­рад Ва­шай апош­няй, зям­ной да­ро­гай і хай бе­ла­ру­скія сны і ма­ры бу­дуць здзей­с­не­ны ў тым дру­гім, леп­шым све­це. Веч­ная Вам па­мяць!

Яў­ген ВА­ПА

03.09.2018

Архіў

Відэа

праваабарончыя сайты