Навіны

Выбарчы марафон-3

Чар­го­вы фе­лье­тон з вы­бар­ча­га цык­ла пі­саць да­во­лі няз­руч­на, бо ка­лі, ша­ноў­ныя Чы­та­чы, тры­ма­е­це наш тыд­нё­вік у ру­ках, вя­до­мы ўжо афі­цый­ныя вы­ні­кі са­маў­ра­да­вых вы­ба­раў пер­ша­га ту­ра. Ад­нак ка­лі «Ні­ва» зда­ва­ла­ся ў дру­кар­ню, а быў гэ­та па­ня­дзе­лак, мы не ме­лі поў­ных ве­даў пра пе­ра­мож­цаў тэ­ры­та­ры­яль­ных зма­ган­няў. Та­му ха­це­ла­ся мне каб з ад­на­го бо­ку па­даць вы­ні­кі но­вых аб­ран­ні­каў, але з дру­го­га бо­ку вя­до­ма, што адзін го­лас у та­кіх вы­ба­рах не адзін раз мя­няў і дэ­пу­та­таў, і вый­г­ра­ныя гру­поў­кі. Та­му ча­кан­не афі­цый­ных рэ­зуль­та­таў вы­ні­кае з во­пы­ту па­пя­рэд­ніх га­доў, ка­лі, асаб­лі­ва ў га­рад­скіх ка­мі­сі­ях, пе­ра­лік га­ла­соў і па­дзел на ман­дат­ныя мес­цы мя­ня­ец­ца ча­ста з га­дзі­ны на га­дзі­ну і тры­вае да апош­няй хві­лі­ны. Ад­нак па­куль да ана­лі­зу афі­цый­ных вы­ні­каў пра­па­ную яш­чэ не­каль­кі на­зі­ран­няў з вы­бар­чых го­нак.

Спра­вай, якая цал­кам неп­ра­вя­раль­ная і дае ня­роў­ныя шан­цы кан­ды­да­там, а так­са­ма з’яў­ля­ец­ца злоў­жы­ван­нем зай­ма­ны­мі па­са­да­мі — гэ­та вя­дзен­не агі­та­цый­на­вы­бар­най кам­па­ніі ў пра­цоў­ны час. Ча­му вы­бар­чыя мі­тын­гі ці прэс­кан­фе­рэн­цыі з удзе­лам дзей­с­ных са­маў­ра­даў­цаў ці пад­на­ча­ле­ных ім пра­цаў­ні­коў вя­дуц­ца ў іх­нім ра­бо­чым рыт­ме дня? Дзе­ля роў­ных шан­цаў па­він­ны яны ўсе ўзяць бяс­п­лат­ныя вод­пу­скі, каб поў­нас­цю пры­свя­ціць ся­бе вы­ба­рам, а не вес­ці кам­па­нію за гро­шы па­дат­кап­ла­цель­ш­чы­каў та­ды, ка­лі па­він­ны яны быць на сва­іх пра­цоў­ных мес­цах. Што та­ды з ім пад­па­рад­ка­ва­най у ра­бо­чым пла­не кан­ку­рэн­цы­яй? Пры­ват­ныя пра­ца­даў­цы так­са­ма не ад­пу­ска­юць сва­іх пад­на­ча­ле­ных зай­мац­ца па­лі­ты­кай у ме­жах пра­цоў­на­га дня. Ка­лі ла­ска, у воль­ны ад пра­цы час, або ў за­га­дзя зап­ла­на­ва­ным ад­па­чын­ку. Ча­ста да­хо­дзіць да кур’­ёз­ных сі­ту­а­цый кштал­ту, што не­ка­то­рыя важ­ныя ды­рэк­та­ры так за­ня­тыя па­лі­тыч­най ба­раць­бой, што аб­са­лют­на не ва­ло­да­юць сі­ту­а­цы­яй на якую суст­рэ­чу трап­ля­юць. Дас­вед­чыў гэ­та­га і ні­жэй­пад­пі­са­ны, ка­лі, бу­ду­чы ўдзель­ні­кам раз­мо­вы з гай­наў­скі­мі лі­цэ­і­ста­мі, у пе­рад­вы­бар­ны чац­вер у Бе­ла­ру­скім му­зеі стаў вы­пад­ко­вым свед­кам мі­тус­ні пас­ля са­мі­ту важ­най пар­тыі, да­пыт­ва­ю­чай мя­не, а што я тут раб­лю, ка­лі іх­нія іг­рыш­чы ў са­мым раз­га­ры. І ці вы­пад­ко­ва не пры­е­хаў я сю­ды, каб паш­ко­дзіць у па­лі­тыч­ным, ры­ту­аль­ным ша­лен­стве мяс­цо­вай пра­дук­цыі. Сва­ёй да­ро­гай, толь­кі по­тым стук­ну­ла мне ў га­ла­ву за­пы­тац­ца, а ка­лі са­мыя важ­ныя па­лі­ты­кі Поль­ш­чы і Пад­ляш­ска­га ва­я­вод­ства ў мі­ну­лым і за­раз за­мест пры­го­жых пу­стых слоў зной­дуць гро­шы на ра­монт ска­ры­ста­ных імі за­лаў у Бе­ла­ру­скім му­зеі і ўчы­няць му­зей дзяр­жаў­най уста­но­вай, фі­нан­са­ва­най з бю­джэт­ных срод­каў дзяр­жа­вы ці ва­я­вод­ска­га са­маў­ра­да. Пра го­рад не згад­ваю, бо там дум­кі пра бу­ду­чы­ню ня­ма, хі­ба, што толь­кі пра сваю аса­бі­стую вы­га­ду — то і «оў­шэм». Ад­ным сло­вам, вы­ці­раць бе­ла­ру­са­мі мож­на са­бе не толь­кі твар, але і сва­і­мі на­га­мі на­но­сіць пя­сок ці гразь у нут­ро бу­дын­ка, які ж трэ­ба ах­вяр­ным пра­цаў­ні­кам гэ­тай уста­но­вы ўтрым­лі­ваць у на­леж­ным па­рад­ку. Але ў вы­бар­чым ша­лен­стве ніх­то не звяр­тае ўва­гі на пат­рэ­бы асоб ці ўста­ноў, якія мож­на ска­ры­стаць для бя­гу­чых мэт.

Бу­ду­чы ў Гай­наў­цы, да­ве­даў­ся я пра, на маю дум­ку, ад­ну з най­боль­шых вы­бар­чых кіл­бас у на­шым рэ­гі­ё­не. Дас­лоў­на на пяць дзён да вы­ба­раў са­маў­рад го­ра­да з бур­га­міст­рам на ча­ле ўвя­лі бяс­п­лат­ную, га­рад­скую ка­му­ні­ка­цыю. У го­ра­дзе ра­ва­ры­стаў та­кое ра­шэн­не аша­ра­шы­ла яго жы­ха­роў. Кож­ны ха­цеў па­ка­ры­стац­ца ла­скай даб­ра­дзея — па­на бур­га­міст­ра і дар­ма па­ка­тац­ца па го­ра­дзе. Ці гэ­тае ра­шэн­не на ве­кі і амін — па­ка­жа час. Скеп­ты­кі і мяс­цо­выя кры­ты­ка­ны кож­най ула­ды да­каз­ва­юць, што вяс­ной усё вер­нец­ца да нор­мы і за пра­езд трэ­ба бу­дзе із­ноў пла­ціць. Але ка­лі б не вы­бар­чая кан­ку­рэн­цыя на кар­ку, то ані­я­ка­га та­ко­га жэ­сту з бо­ку ўлад не па­ба­чы­лі б. Най­вы­шэй як заў­сё­ды — ду­лю, — іра­ні­зу­юць не­ка­то­рыя. Тым не менш у Гай­наў­цы сен­са­цыя — не абя­цан­не, а рэ­аль­нае пе­рад­вы­бар­нае за­дзей­ні­чан­не. Та­му ні­чо­га дзіў­на­га, што не­ка­то­рыя на­ват про­сяць у ма­літ­вах, каб са­маў­ра­да­выя вы­ба­ры ад­бы­ва­лі­ся час­цей, та­ды мо­жа ўла­да больш зро­біць у ка­рысць лю­дзям. Уся­выш­ні мо­жа і выс­лу­хаў, але па­лі­ты­кі сха­мя­ну­лі­ся. Цяж­ка ім спра­віц­ца ў ча­ты­рох­га­до­вы тэр­мін, та­му з гэ­тых вы­ба­раў вы­бі­ра­ем іх аж­но на пяць га­доў. Ёсць ча­с, каб па­ду­маць над чар­го­вы­мі абя­цан­ня­мі.

Яў­ген ВА­П

25.10.2018

Архіў

Відэа

праваабарончыя сайты