Навіны

Чытайма «Ніву» разам!

Хто па­ма­лень­ку, хто з ша­лё­най хут­кас­цю, але ўсе за­вяр­ша­ем 2018 год. На мі­ну­лыя дні гля­дзім ужо як на час бы­лых пос­пе­хаў, або па­раз ці кло­па­таў, што на­доў­га ўрэз­ва­юц­ца ў на­шы ду­шы і сэр­цы. Ня­гле­дзя­чы на ін­ды­ві­ду­аль­на­ся­мей­ны па­ды­ход да па­рад­ку гэ­та­га све­ту, ёсць спра­вы і рэ­чы, якія кра­на­юць перш за ўсё нас, бе­ла­ру­саў — гра­ма­дзян Поль­ш­чы, ад­на­час­на бу­ду­чых част­кай вя­лі­кай, ду­хоў­най агуль­на­бе­ла­ру­скай сям’і. Про­ста між­воль­на ціс­нец­ца на вус­ны ад­но пы­тан­не: як доў­га быць нам са­бою ў пад­ляш­ска­агуль­на­поль­скай пра­сто­ры? Ці па­ла­ні­за­цыя і асі­мі­ля­цыя з’есць нас як той рак, што з’я­дае ча­ла­ве­ка? Усе рэ­ка­мен­ду­юць хво­рым, што рак трэ­ба спа­чат­ку ас­во­іць, а по­тым пе­ра­маг­чы. Ве­даю шмат зна­ё­мых, што спра­ві­лі­ся з гэ­тай спра­вай на вы­дат­на, так­са­ма ў вя­лі­кім ко­ле на­шай ніў­скай сям’і. Ска­жу шчы­ра, што з вя­лі­кай па­ша­най прыг­ля­даў­ся я іх­нім зма­ган­ням за вы­жы­ван­не. Да­рэ­чы, кож­ная хва­ро­ба мо­жа ні з пуш­чы, ні з по­ля ака­зац­ца той адзі­най, смя­рот­най. Звы­чай­ная пра­сту­да ці зуб­ны боль у лю­бы мо­мант мо­жа пры­нес­ці ся­мей­ні­кам ры­дан­не і раз­ві­тан­не. На пра­ця­гу апош­ніх га­доў та­кія сум­ныя па­дзеі ме­лі мес­ца і ў ма­ім ся­мей­ным кру­гу. А аса­бі­стыя, шпі­таль­ныя па­быў­кі да­зво­лі­лі мне яш­чэ больш ад­чуць скла­да­насць ча­ла­ве­ча­га цяр­пен­ня і вып­ра­ба­ван­ня. Зда­ро­вы не бу­дзе ра­зу­мець хво­ра­га, так як сы­ты га­лод­на­га. Ад­нак ад­чу­ван­не цяр­пен­ня ін­шых лю­дзей ёсць і па­він­на быць ас­но­вай на­зы­ван­ня ся­бе людзь­мі.

У пе­ры­яд ка­ляд­ных свят важ­ней­шым для нас па­він­на быць про­стае ча­ла­ве­чае сло­ва, а не чар­го­вы па­да­ру­нак, за якім ня­ма цеп­лы­ні на­шых сэр­цаў. Пры­езд дзя­цей да баць­коў і дзя­ду­ляў гэ­та на­ша люд­ская эмо­цыя. Мая зна­ё­мая ба­бу­ля рас­па­вя­да­ла мне, што ў яе ша­фе ля­жыць поў­на за­піх­ну­тых і ні­ко­му не­пат­рэб­ных ка­ляд­ных па­да­рун­каў. «А каб ра­зам прас­пя­ваць ка­ляд­кі, о то для мя­не бы­ла б аса­ло­да, — га­ва­ры­ла яна. — Але хі­ба не да­ча­ка­ю­ся та­кой ра­дас­ці і ў гэ­тым го­дзе, бо мае дзе­ці ра­зам з уну­ка­мі ўліп­нуць но­сам, ва­чы­ма і ву­ша­мі ў свае тэ­ле­фо­ны і бу­дуць га­ва­рыць пра спра­вы, якіх я аб­са­лют­на не ра­зу­мею. А маг­лі б са­мыя і для ся­бе для мя­не па­чы­таць на­пры­клад «Ні­ву» ўго­лас», — пад­к­рэс­лі­ла ўсхва­ля­ва­ная. Яе эма­цый­насць і свет­лае ад­чу­ван­не тон­кас­ці ча­ла­ве­чых па­чуц­цяў воб­раз­на па­каз­ва­юць на­шу ду­хоў­ную хва­ро­бу.

Бе­ла­ру­скае гра­мад­ства, кам­пак­т­на пра­жы­ва­ю­чае ў вя­ско­ва­ма­ла­ме­стач­ко­вай пра­сто­ры, па­ма­лень­ку ад­во­дзіць ся­бе ў апош­нюю да­ро­гу. Дэ­маг­ра­фіч­на­гас­па­дар­ча­на­цы­я­наль­ны ка­пі­тал не вы­кон­вае сва­іх жыц­цяз­доль­ных фун­к­цый. Гар­та­ю­чы пад­шыў­кі «Ні­вы» з мі­ну­лых га­доў і па­раў­ноў­ва­ю­чы гра­мад­скі па­тэн­цы­ял ус­ход­няй Бе­ла­сточ­чы­ны з сён­няш­нім све­там хва­роб і са­ста­рэ­лас­ці, про­ста па­каз­вае як ра­зыш­лі­ся ко­ліш­нія спа­дзя­ван­ні з сён­няш­няй рэ­аль­нас­цю.

Кож­ная тра­ды­цыя мен­шас­ці без на­цы­я­наль­най куль­тур­на­моў­най афар­боў­кі не пе­рат­ры­ве пад уда­рам ча­су і боль­шас­ных ася­род­дзяў. Та­му вар­та па­мя­таць усім на­шым чы­та­чам, што вель­мі про­стым спо­са­бам свай­го пат­ры­я­тыз­му і ад­мет­нас­ці з’яў­ля­ец­ца пад­трым­ка бе­ла­ру­скіх іні­цы­я­тыў. Га­да­вая пад­пі­ска на наш тыд­нё­вік, які пач­не ўжо 63 год быць са сва­ім чы­та­ча­мі, з’яў­ля­ец­ца так­са­ма вель­мі доб­рым і па­жа­да­ным ка­ляд­ным па­да­рун­кам. У сі­ту­а­цыі, ка­лі адзін за дру­гім зні­ка­юць кі­ё­скі ці кра­мы, якія пра­да­юць «Ні­ву», яе пад­трым­ка та­кім чы­нам бу­дзе так­са­ма до­ка­зам на­шай гра­мад­скай спе­лас­ці. Бо ніш­то так не ба­ліць, ка­лі ба­чыш і ад­чу­ва­еш, як бе­ла­ру­сы пры­ні­жа­юць са­міх ся­бе. Та­му мо­жа по­тым ста­но­вяц­ца яны та­кі­мі злос­ны­мі і крыў­д­лі­вы­мі ў да­чы­нен­ні да ся­бе і ін­шых на­цый. Свет мя­ня­ец­ца і па­тра­буе ад нас са­міх боль­шай са­ма­стой­нас­ці, са­ма­фі­нан­са­ван­ня і са­ма­а­ду­ка­цыі.

Але ка­лі ма­ем нес­ці на пля­чах чар­го­выя га­ды і ўся­ля­кія вып­ра­ба­ван­ні, то без зда­роўя не пе­ра­а­до­ле­ем усіх на­шых вык­лі­каў. Та­му чы­та­чам «Ні­вы» ад усёй рэ­дак­цыі жа­да­ем зда­роўя што­дзень, ка­ляд­ні­каў на свя­ты, гас­цей ча­ка­ных, унуч­каў выг­ля­да­ных. Каб гро­шы пры­ха­ва­лі­ся, а на­шы тва­ры ўсмеш­кай ві­та­лі­ся. Са свя­та­мі і Но­вым го­дам!

Яў­ген ВА­ПА

27.12.2018

Відэа

праваабарончыя сайты