Навіны

Каранавіруснае падарожжа

Ве­лі­код­на-па­мі­наль­ны пе­ры­яд на­гад­вае нам пра ўжо ады­шоў­шых, але з’яў­ля­ец­ца так­са­ма доб­рай на­го­дай да ся­мей­ных су­стрэч, каб зга­даць мі­ну­лае і це­шыц­ца яш­чэ зям­ным жыц­цём. У гэ­тым го­дзе на­ват па­мі­наль­ныя дні ў су­вя­зі з агуль­на­вя­до­май за­ра­зай не да­зво­лі­лі мно­гім здзей­с­ніць ад­веч­ны ры­ту­ал па­мя­ці, а ме­на­ві­та на­вед­ван­не ма­гіл. Здаў­на удзель­ні­ча­юць ў ім усе, на­ват тыя, якіх на­га ця­гам усіх га­доў жыц­ця не над­та ча­ста пе­ра­сту­пае па­рог хра­ма, най­час­цей ме­на­ві­та ў час па­ха­ван­ня ся­мей­ні­каў, ад­на­вя­скоў­цаў ці сяб­роў. Вес­на­вы пе­ры­яд Уваск­рэ­сен­ня Гас­под­ня­га, спа­лу­ча­ны з пра­бу­джэн­нем і вы­яў­лен­нем пры­род­на­га ха­ра­ства, дае ча­ла­ве­ча­му ван­д­ра­ван­ню пры­ток та­кіх ду­хоў­на-бі­я­ла­гіч­на-эстэ­тыч­ных сіл, ад якіх про­ста хо­чац­ца жыць. Два тыд­ні на­зад, пі­шу­чы ў гэ­тым мес­цы пра па­мі­нан­не і пра­мі­нан­не, ад­люст­ра­ваў я ме­на­ві­та свае ду­хоў­ныя пе­ра­жы­ван­ні, звя­за­ныя з пра­сто­рай род­най вё­скі і яе людзь­мі ў свя­точ­ны пе­ры­яд. Ся­мей­ныя аба­вяз­кі і ма­раль­ны ім­пе­ра­тыў уша­ноў­ван­ня прод­каў на­ту­раль­ным чы­нам пад­ш­тур­х­нулі мя­не ў да­ро­гу на свой баць­коў­скі па­рог. Але па­між за­ду­ма­ным, а здзей­с­не­ным у гэ­тым вы­пад­ку з’я­ві­ла­ся вя­лі­кая ра­зы­хо­джа­насць, якая ме­ла ад­ну вя­лі­кую заг­ваз­д­ку: як даб­рац­ца ў Гай­наў­ку? А ўся спра­ва зак­лю­ча­ец­ца ў аб­ме­жа­ван­нях гра­мад­ска­га і пры­ват­на­га тран­с­пар­ту ў гай­наў­скім на­прам­ку. Тут свае „пяць гро­шай” прыт­к­ну­лі аку­рат пер­ша­май­скія вы­ход­ныя, што на прак­ты­цы аба­зна­ча­ла толь­кі ад­ну сі­ту­а­цыю — з пят­ні­цы па ня­дзе­лю ўключ­на з Бе­ла­сто­ка ў Гай­наў­ку і на­зад не вы­ру­шыў у тра­су ані­во­дзін аў­то­бус! Ка­лі не ма­еш ма­шы­ны, то хоць ся­дай і плач — мо­жаш толь­кі па­ма­рыць пра сваю лю­бі­мую Гай­наў­ш­чы­ну. Дзе­ля поў­на­га воб­ра­зу яш­чэ толь­кі зга­даю, што ад­бу­до­ва чы­гу­нач­на­га мар­ш­ру­ту Гай­наў­ка-Бе­ла­сток на­да­лей пра­цяг­ва­ец­ца ў блі­жэй не­вя­до­мы тэр­мін за­кан­чэн­ня. Ад­ным сло­вам, поў­ны ка­лапс. Да­вай та­ды да­бі­рац­ца яш­чэ ў чац­вер, апош­нім, гай­наў­скім аў­то­бу­сам пас­ля шас­нац­ца­тай га­дзі­ны. Аба­вяз­ва­ю­чы за­раз прын­цып кож­на­га дру­го­га мес­ца ў гра­мад­скім тран­с­пар­це і „ма­ёў­ка” ін­ту­і­тыў­на пад­ка­за­лі мне з’я­віц­ца ў ка­се на га­дзі­ну пе­рад ад’­ез­дам і на­быць кві­ток. Ча­кан­не аў­то­бу­са пра­вёў я ўвесь час сто­я­чы, бо вак­зал ка­ра­на­ві­ру­сам за­кры­ты для па­да­рож­ных, а неш­мат­лі­кія ла­вач­кі бы­лі за­ня­ты, або так абас­ра­ны га­лу­ба­мі, што ніх­то не ад­ва­жыў­ся пры­сес­ці ха­ця б на мо­мант. Па­ду­ма­ла­ся мне та­ды, што не толь­кі ня­бач­ныя ві­ру­сы, але і звы­чай­ныя га­лу­бы па­ча­лі вы­цяс­няць лю­дзей з ад­к­ры­тай пра­сто­ры. У гэ­тай спра­ве маю свой аса­бі­сты, жыц­цё­вы во­пыт, бо ў ад­ным з фе­лье­то­наў апіс­ваў сваё зма­ган­не з га­лу­ба­мі на пра­ва вы­ха­ду на не­аб­га­джа­ны га­лу­ба­мі бал­кон у ква­тэ­ры. І ка­лі на­ды­шоў доў­га ча­ка­ны мо­мант пры­быц­ця аў­то­бу­са на ад­п­раў­ную плат­фор­му, лю­дзей з’я­ві­ла­ся мна­га­ва­та, так што не­ка­то­рым прад­ба­чы­ла­ся, што, ма­быць, не ўсе пат­ра­пяць у са­лон ма­шы­ны. Зра­зу­ме­ла, у та­кім вы­пад­ку га­ва­рыць пра ме­жы бяс­пе­кі, за­ха­ван­не ды­стан­цыі двух мет­раў па­між жа­да­ю­чы­мі ад’­е­хаць мож­на бы­ло за­быць ад­ра­зу. Змен­ша­ная ўдвая коль­касць мес­цаў пад­ня­ла вель­мі моц­на ўга­ру ад­рэ­на­лін у па­са­жы­раў. Ня­гле­дзя­чы на пол і ўзрост, коль­касць гру­бі­ян­скай ла­ян­кі ўспых­ну­ла рап­там як той не­спа­дзя­ва­на рас­ц­ві­лы май­скі бэз. Пас­ля ма­іх ка­ран­цін­ных са­ма­аб­ме­жа­ван­няў, вяр­нуў­ся я вель­мі хут­ка ў гра­мад­скую што­дзён­насць. На шчас­це аў­то­бус ака­заў­ся быц­цам з гу­мы і ўсе жа­да­ю­чыя ўпер­лі­ся ў яго дзе­ля па­да­рож­жа ў гай­наў­скім на­прам­ку. Але на на­ступ­ных бе­ла­стоц­кіх пры­пын­ках ша­фёр ужо не спы­няў­ся, ха­ця жа­да­ю­чыя ехаць бы­лі там бач­ны. Звыш паў­та­ры га­дзі­ны па­да­рож­жа да­зво­лі­лі мне дак­лад­ней прыг­ле­дзец­ца жах­лі­ва­му не­да­хо­пу ва­ды на ўсёй па­ба­ча­най тэ­ры­то­рыі ўключ­на з пры­па­ле­ны­мі штуч­ны­мі ўгна­ен­ня­мі і за­ма­раз­ка­мі па­се­ва­мі азі­мі­ны. Але ўсю да­ро­гу му­чы­ла мя­не ад­но пы­тан­не: а як мне і на чым прый­дзец­ца вяр­тац­ца ў Бе­ла­сток у ня­дзель­ку 3 мая? Да­е­хаць з Гай­наў­кі ў сваю вё­ску — спра­ва бы­ла вы­ра­ша­на. Ча­каў там про­ста сяб­ра, які аш­час­лі­віў мя­не сва­ёй да­па­мо­гай. А пры вяр­тан­ні не абыш­ло­ся про­ста без ся­мей­най да­па­мо­гі. У свой бе­ла­стоц­кі му­раш­нік ве­ча­ро­вай па­рою, ад­вёз мя­не род­ны брат. Ка­ра­на­ві­рус­нае па­да­рож­жа за­вяр­шы­ла свой круг.

Яў­ген Ва­па

Іншыя навіны

Відэа

праваабарончыя сайты