Навіны

Штрафныя батальёны Лукашэнкі

Пас­ля пер­ша­га ту­ра прэ­зі­дэн­ц­кіх вы­ба­раў у Поль­ш­чы мо­жам на мо­мант заг­ля­нуць у Рэс­пуб­лі­ку Бе­ла­русь, дзе ма­ем да­чы­нен­не з жор­ст­кім пра­цэ­сам са­ма­пе­ра­аб­ран­ня кі­раў­ні­ка дзяр­жа­вы Аляк­сан­д­ра Лу­ка­шэн­кі на чар­го­вы тэр­мін, які за­вер­шыц­ца 9 жніў­ня. Пра ані­я­кія вы­ба­ры тут ня­ма мо­вы, мо­жам толь­кі га­ва­рыць пра чар­го­вую рас­п­ра­ву над бе­ла­ру­скім гра­мад­ствам, яко­му, ня­гле­дзя­чы на шмат­га­до­выя рэ­прэ­сіі, на­да­лей хо­чац­ца людзь­мі звац­ца, быць звы­чай­ным на­ро­дам, а не ней­кім на­род­цам. І ме­на­ві­та бе­ла­ру­ска­му на­ро­ду на­ле­жац­ца сло­вы па­дзя­кі ад усіх нас за тое, што за­ле­жыць яму на бу­ду­чы­ні сем’­яў і дзяр­жа­вы. Уз­бу­джэн­не ўнут­ра­най сва­бо­ды — ас­но­ва для да­лей­шых па­дзей па­між гра­мад­ствам і аў­та­ры­тар­най ула­дай. І ме­на­ві­та той ус­п­лёск гра­мад­скіх, ан­ты­сі­стэм­ных наст­ро­яў для ўсіх быў не­ча­ка­нас­цю — і для ўла­ды, і для ўмоў­на зва­най дэ­ма­кра­тыч­най су­поль­нас­ці. Ніх­то з па­лі­ты­каў, са­цы­ё­ла­гаў, па­лі­то­ла­гаў не апі­саў ра­ней і не спраг­на­за­ваў та­ко­га хо­ду па­дзей. Усе ды­ха­лі і ду­ма­лі ўжо ле­там, ле­ціш­чам і за­нуд­лі­вым ага­ро­дам. А тут ба­бах­ну­ла хва­ля пра­тэст­ных наст­ро­яў і бе­ла­ру­скай між­на­род­най са­лі­дар­нас­ці. Аляк­сандр Лу­ка­шэн­ка во­кам­г­нен­ня зра­зу­меў, што ня­ма ча­го ча­каць і кан­т­ра­ля­ваць у даў­жэй­шай пер­с­пек­ты­ве ўмоў­на зва­ны вы­бар­чы пра­цэс, але ад­ра­зу пры­сту­піць да па­цы­фі­ка­цыі на­ват сва­ёй імі­та­цыі вы­ба­раў. Зна­чыць, да­пяк­ло яго да жы­во­га тое, што па­ча­ло ад­бы­вац­ца. З дру­го­га бо­ку, ці не больш важ­ным і па­лах­лі­вым ад унут­ры­бе­ла­ру­ска­га фак­та­ра ака­заў­ся яму пры­від звяр­жэн­ня яго­най ула­ды га­за­ва- і наф­тап­ра­тэк­та­ра­мі з крам­лёў­ска­га на­прам­ку. Та­му, каб не па­ка­заць ся­бе сла­бым і тра­піў­шым у ту­пік, Аляк­сандр Ры­го­ра­віч ме­ха­ніч­на спра­ца­ваў па сцэ­на­рыі рэ­а­лі­за­ва­ным ім дзе­ся­ці­год­дзя­мі. Зна­чыць, узяць у за­лож­ні­кі са­міх бе­ла­ру­саў і ган­д­ля­ваць імі з За­ха­дам і Ус­хо­дам. Ган­даль на­ро­да­мі і дзяр­жа­ва­мі гэ­та най­боль­шае па­лі­тыч­нае бля...тва, якое для пры­стой­нас­ці на­зы­ва­ец­ца пе­ра­моў­ным пра­цэ­сам. А гэ­тую шту­ку кі­раў­нік Бе­ла­ру­сі ўзвёў на ўзвыш­ша. Праз усе га­ды сва­ёй ула­ды ты­ся­чы лю­дзей тра­пі­ла ў сі­стэ­му яго­ных штраф­ных ба­та­льё­наў, якіх ска­ры­стоў­ваў і пе­рас­ле­да­ваў дзе­ля свай­го адзі­на­га, праў­дзі­ва­га ка­хан­ня — дык­та­ту­ры. Роз­ныя бы­лі тыя вы­мя­рэн­ні за­лож­ні­цтва — га­ды тур­мы і ка­ло­ніі; сут­кі і ад­мі­ніст­ра­цый­ныя штра­фы; знік­лыя па­лі­ты­кі і міг­ра­цый­ны пры­мус; паз­баў­лен­не пра­цы ак­тыў­ных лю­дзей і ся­мей­ны ціск. Ме­на­ві­та тыя штраф­ныя ба­та­льё­ны ў бе­ла­ру­скай рэ­ча­іс­нас­ці рас­сей­ва­лі страх, тым са­мым бу­ду­ю­чы сі­лу мін­ска­га дык­та­та­ра. Та­му бе­ла­ру­ская і між­на­род­ная гра­мад­скасць па­він­на ат­ры­маць вы­да­дзе­ную пра­ва­а­ба­рон­чы­мі ар­га­ні­за­цы­я­мі пра­цу „Кні­га гань­бы. Штраф­ныя ба­та­льё­ны Аляк­сан­д­ра Ры­го­ра­ві­ча”. У ёй па­він­ны апы­нуц­ца ўсе імё­ны і проз­віш­чы лю­дзей з усёй Бе­ла­ру­сі, якія тра­пі­лі ў штраф­ную сі­стэ­му дык­та­та­ра ад па­чат­ку яго­най ула­ды. Ра­зам з усі­мі, след­чы­мі, суд­дзя­мі, і та­му па­доб­нае. Ніх­то не мае пра­ва быць за­бы­тым, бо так ча­ста бы­вае, што пры пе­ра­да­чы ўла­ды тыя дзя­сят­кі ты­сяч ча­ла­ве­чых лё­саў ста­но­вяц­ца ні­ко­му не­пат­рэб­ны­мі і аб­мі­ну­ты­мі ўва­гай ці да­па­мо­гай. Пры­клад поль­ска­га круг­ла­га ста­ла і за­бы­тых по­тым ге­ро­яў Са­лі­дар­нас­ці про­ста сум­ны. Вось і до­каз іс­на­ван­ня штраф­но­га ба­та­льё­на за­раз, які, на жаль, яш­чэ не за­кры­ты. «Па да­ных пра­ва­а­ба­рон­цаў „Вяс­ны”, з па­чат­ку бя­гу­чай вы­бар­чай кам­па­ніі 125 ча­ла­век ат­ры­ма­лі агу­лам 1800 су­так арыш­ту па ад­мі­ніст­ра­цый­ных ар­ты­ку­лах, вы­ка­ры­ста­ных у мэ­тах па­лі­тыч­на­га пе­рас­ле­ду. 246 ча­ла­век ат­ры­ма­лі штра­фы агуль­ным па­ме­рам амаль у 190 000 руб­лёў. Пра­ва­а­ба­рон­цам вя­до­ма як мі­ні­мум пра 680 вы­пад­каў ад­воль­ных зат­ры­ман­няў, якія ад­бы­лі­ся ў пе­ры­яд з 6 траў­ня па 1 лі­пе­ня. Су­ды над удзель­ні­ка­мі пе­рад­вы­бар­чых пі­ке­таў і ак­цый са­лі­дар­нас­ці да­гэ­туль не спы­ня­юц­ца. Спіс па­літ­вяз­няў у Бе­ла­ру­сі вы­рас да 22 ча­ла­век, што па коль­кас­ці ўжо су­па­стаў­на з сі­ту­а­цы­яй най­больш цяж­ка­га кры­зі­су з пра­ва­мі ча­ла­ве­ка ў Бе­ла­ру­сі ў кан­цы 2010-2011 га­доў. Асаб­лі­вую за­не­па­ко­е­насць пра­ва­а­ба­рон­чай су­поль­нас­ці вык­лі­ка­юць фак­ты па­ру­шэн­няў пра­воў па­літ­вяз­няў, якія зна­хо­дзяц­ца ў след­чых іза­ля­та­рах, цэн­т­рах іза­ля­цыі пра­ва­па­ру­шаль­ні­каў ці іза­ля­та­рах ча­со­ва­га ўтры­ман­ня: сі­стэ­ма­тыч­ны ня­до­пуск да іх ад­ва­ка­таў на пад­ста­ве пра­фі­лак­ты­кі пан­дэ­міі ка­ра­на­ві­ру­са, а так­са­ма пры­мя­нен­не жор­ст­ка­га і бес­ча­ла­веч­на­га абы­хо­джан­ня». Жах­лі­ва і, на жаль, праў­дзі­ва.

Яў­ген Ва­па

Відэа

праваабарончыя сайты