Навіны

Я бачыў, як пры затрыманні на людзях ірвуць вопратку, сцягі, а з іх падаюць рэчы

Мікіта Аляксееў быў у ліку 102-х затрыманых шостага верасня ў Гародні, калі людзі выйшлі на мірную акцыю пратэсту супраць фальсіфікацый і збіцця людзей. Але і сам патрапіў пад вельмі жорсткае абыходжанне сілавікоў. Яго аповед, гэта гісторыя мірнай акцыі, якая па незразумелых для звычайных грамадзян прычынах, нечакана перарасла ў жорсткае затрыманне мірных удзельнікаў, якія выйшлі рэалізаваць сваё Канстутыцыйнае права на мірныя сходы і выказванне сваёй пазіцыі:

– У гэты дзень шостага верасня людзі сабраліся ля ГЦ OldCity. Папярэдне было вырашана сабрацца ў розных гандлёвых цэнтрах горада і маршам ісці ў цэнтр. У нашай калоне было каля ста чалавек, людзей паступова дадавалася па дарозе. Ужо на падыходзе да плошчы Леніна, каля дзіцячай бальніцы, намі быў заўважаны атрад людзей, без опазнавальных знакаў, у балаклавах з надпісам АМАП на спіне (каля 30 чалавек), які перакрыў дарогу, якая вядзе да плошчы Леніна з абодвух бакоў.

 

Спроба яго абысці не ўдалася. Людзі прынялі рашэнне змяніць маршрут руху калоны, збочыўшы ў бок дзіцячай бальніцы. Туды пад'ехаў бусік зАМАПам, людзі разгубіліся, большая частка пачала разбягацца ў бакі. Я пачуў крык дзяўчынкі. Тыя людзі, што засталіся, у тым ліку я, пачалі фарміраваць сцепку, а АМАП, у сваю чаргу, спрабаваў вырваць з яе людзей.

Мяне ўразіў той факт, што ў счэпцы былі людзі зусім розных узростаў. Напрыклад, побач са мной была досыць пажылая жанчына (на выгляд гадоў 60). У мяне на шыі быў завязаны БЧБ сцяг, за які схапіўся адзін з карнікаў. Актыўная барацьба доўжылася некалькі хвілін, у выніку, мяне ўсё ж, ўпяцёх, вырвалі з счэпкі і пацягнулі за рукі і ногі ў аўтазак. Я бачыў, як пры затрыманні на людзях ірвуць вопратку, сцягі, а з іх падаюць рэчы.

Тут варта адзначыць, што гвалт было толькі пры затрыманні. У аўтазаку мяне абшукалі, ператрус суправаджаўся багаццем нецэнзурнай лаянцы, і пасадзілі ў адсек, дзе ўжо сядзеў адзін хлопец. Неўзабаве затрыманых дадалося. Адсек быў відавочна разлічаны на меншае колькасць "пасажыраў", таму некалькім хлопцам прыйшлося стаяць. Ім можна толькі паспачуваць, бо пры кожным наездзе аўтазака на купіну або ляжачы паліцэйскі, яны балюча біліся аб столь.

Прыбыўшы на кропку прызначэння, у Ленінскае АУС, нас пачалі выгружаць з аўтазака па 5 чалавек. Мяне з яшчэ адным хлопцам выпусцілі ў апошнюю чаргу. Хлопцу, які сядзеў са мной было нядобра з-за недахопу свежага паветра. У рэшце рэшт нас таксама выпусцілі і завялі ў будынак РАУС. Мы знаходзіліся ў калідоры, дзе мы прабылі каля паўгадзіны.

Затым нас зноў перавялі, на гэты раз у актавая зала. Там я і правялі вялікую частку часу, прыблізна з 14.30 да 19.30.

Варта акцэнтаваць увагу на вельмі цікавым моманце: некаторыя з сьледчых, якія знаходзіліся там, былі абсалютна адэкватныя, мелі зносіны з усімі, жартавалі. Крыху пазней адзін з іх нават пахваліў нас і сказаў "Жыве Беларусь!". Натуральна, гэты выпадак вельмі усіх парадаваў.

Праз нейкі час прыйшлі супрацоўнікі міліцыі, каб запісаць нашы дадзеныя. Пыталіся імя, прозвішча, імя па бацьку, адрас пражывання і месца вучобы або працы (для высвятлення асобы пры адсутнасці пашпарта). Затым ужо іншы следчы гэтую ж інфармацыю прасіў прамаўляць на відэа і фатаграфаваў нас.

Пасля дадзенай працэдуры, мяне з яшчэ адным чалавекам выклікалі і павялі ў кабінет, там мяне прымусілі дастаць усё з кішэняў, дастаць рэмень і шнуркі. Як мне патлумачылі, гэта трэба ў выпадку, калі мяне сёння не адпусцяць і я буду сядзець у камэры, чакаючы суду. Потым мяне адвялі ў іншы кабінет, дзе хлопца ўжо апытвалі пра падрабязнасці затрымання, матывы, увогуле, складалі протокл. Хлопец скончыў і пайшоў на працэдуру здачы і вопісу асабістых рэчаў (якая ў мяне ўжо была).

Я распавёў пра тое, што адбываецца, пасля чаго ў мяне ўдакладнілі, ці не бянтэжыць мяне, што я іду на наводцы каналаў тэлеграма і мной кіруюць. Я праігнараваў дадзенае пытанне. Я сказаў, што стаяў у счэпцы, на што каторы стаяў побач следчы адказаў, што гэта супраціў арышту і мне зараз дадуць трое сутак, буду сядзець чакаць суда.

Пасля гэтай працэдуры, мяне адвялі назад у актавая зала, дзе з людзьмі праходзілі тыя ж працэдуры. Гэта ўсё цягнулася доўга, але, калі завяршылася, нас чакаў наступны этап. Подпіс пратаколаў. Пакуль чакалі сваёй чаргі, мелі зносіны з тым самым пазітыўна настроеным следчым. Нас па чарзе падзывалі для азнаямлення і падпісання пратаколу. Пратаколы былі ва ўсіх ідэнтычнымі.

Малады следчы, які займаўся гэтым, не быў настроены добразычліва. Пачаў хаміць людзям, якія прасілі сваю копію пратаколу, за атрыманне якой людзі распісаліся. Праз некалькі настойванняў, копію ўсё ж прынеслі. Некаторым выдалі іх пратаколы, отксерокопированые, з подпісамі.

Мне ж выдалі копію пратаколу без маіх подпісаў на ёй. Копію дакумента, на якім былі пералічаныя нашыя правы, не выдалі нікому, хоць я, як і ўсе астатнія, акрамя пажылога мужчыны, распісваліся за атрыманне гэтых копій.

Перад вызваленнем праводзілася прафілактычная гутарку ўжо ў асобным памяшканні, падобным на навучальны клас. Там мяне паставілі перад выбарам: альбо я пішу, што прызнаю віну і згодны з пратаколам, альбо мяне затрымліваюць на некалькі сутак з наступным судом.

Пратаколы ва ўсіх аднолькавыя. Я ўнёс змены ў пратакол, бо час быў указаны няправільна, віну прызнаў. Спачатку, хацеў напісаць, што не згодны з абвінавачваннямі, але заставацца на суткі не хацелася. Рэчы мне вярнулі і адпусцілі. Усё было вельмі расцягнута па часе. Да таго моманту, калі мяне выпусцілі, у будынку заставалася яшчэ палова затрыманых.

Зараз чакаю позву ў суд…

Відэа

праваабарончыя сайты